dün uzun süreden sonra en yakın arkadaşımla birlikte kaldık.tüm geceyi yatakta dizi izleyerek,dans ederek,ödev yaparak,yemek yiyerek geçirdik ve bol bol kahkahalarla dolu muhabbet ettik.çok değil bundan bir buçuk ay önce eve giremiyorum anılar aklıma geliyor diye ağlayan ben,dün o halimle dalga geçiyordum.serzenişlerimi değişik ses tonlarıyla seslendirerek kahkahalar attık ve kahkahalarımız çok içtendi,gerçekti.ben öyle mutluydum ki orda geçmişti gerçekten her şey.zaman her şeyin ilacı derlerdi de arabesklere bak hele derdim meğer ne kadar doğru bir sözmüş.
arkadaşımla kahkahalara atarken bi an durdum düşündüm,bu kadar basit miydi yani?haftalarca çektiğim acının sonucunda hala böyle gülebiliyor muydum? evet gülüyordum hatta eskisinden daha da iyiydim ama bir ay önce söyleseler inanmaz,ben artık yarı ölüyüm derdim.
sonra düşününce kendime kızdım,bu kadar basit miydi hislerim ? ölüyorum diye ağlarken bir ayda nasıl da her şeyi unutuvermiştim? yoksa sorun hislerimde değil de bana bunları yaşatan ve hiç birine değmeyen insanlar mıydı? bunu da düşündüm.hayır hislerim hiç de basit değillerdi hepsi gerçek ve o kadar yoğunlardı ki ben bunları yaşarken onlar mutluydular,ben neden olmayayım ki?
demekki hislerimiz ne kadar kuvvetli olursa olsun cesaretsiz,değer nedir bilmeyen insanlar için en fazla 2 hafta üzülebiliyormuşuz,en azından hayatın bu yönü adilmiş.sevdim seni hayat.