uzun zamandır yazmıyorum gerçeklerle yüzleşmemek için.insan yazdıkça içinden kopuyor iyi kötü her şey ve bir zaman sonra acı gerçekle burun buruna geliyor.tenin altında bir çok açılmış yara,bir çok mutsuzluk ve onu görmek insanı korkutuyor.oysa her şey çok güzel dışarıdan,bir gülüş yetiyor insanın mutlu olduğunu sanması için.
ama yalnız kalınca gerçekten kaçmak çok zor.yalnız kalınca 1 değil bir kaç kişi oluyorsun.aklın farkı biri kalbin farklı.yalnızsın,mutsuzsun.kimse yok.tv var duvar var,kitaplar var.bir kaç saniyeliğine neşelendirecek fotoğraflar var.fotoğraflar çok değerli bir o kadar da hain.güzel çirkin ayırt etmeden her anı hatırlatıyor insana hiç utanmadan.yalnızsın,mutsuzsun ve her şey eksik.aklın,abartma şükret diyor.kalp parçalanmış zaten bu kadar sene sonra.uyumak en güzel çözüm.uzun süre deniyorsun uyumayı.eziyet gibi geçse de o zaman,bir an uyuyorsun.sabah,aynanın karşısında o asık,yorgun suratı yeniliyorsun ve bir kaç mutlu saat için kendini hazırlıyorsun.sonra tekrar aynı şeyler...